Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Στυτική δυσλειτουργία: Πότε «κρύβει» καρδιολογικό πρόβλημα



Από το
Νικόλαο Μερτζιώτη
Χειρουργός Ουρολόγος, Δ/ντής Ουρολογικής
Κλινικής -Επανορθωτικής Ουρολογίας και
Ανδρολογίας ΜΗΤΕΡΑ


Η Στυτική δυσλειτουργία είναι μια πάθηση που ορίζεται ως αδυναμία να επιτευχθεί και να διατηρηθεί στύση κατάλληλη για σεξουαλική επαφή. Η μόνιμη δυσλειτουργία της στύσης είναι σπάνια σε νεαρούς άνδρες αλλά αυξάνει κατακόρυφα μετά την ηλικία των 40 ετών. Έχει υπολογισθεί ότι  η επίπτωση της σεξουαλικής δυσλειτουργίας φθάνει το 52% στις ηλικίες των 40-70 ετών.Η πληροφόρηση τών ανδρών από τά μέσα ενημέρωσης, για τις δυνατότητες αντιμετώπισης τού προβλήματος , οδηγούν όλο και περισσότερους στην αναζήτηση λύσης, μέ αποτέλεσμα νά αρχίζουν νά καταλαμβάνουν τμήμα τού καθημερινού ιατρείου. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα, περίπου 300.000 άνδρες παρουσιάζουν κάποιου βαθμού δυσλειτουργία της στύσης. Ωστόσο, η άγνοια και ο φόβος που την συνοδεύουν, κάνουν αδύνατη την αντιμετώπιση της, καθώς μόνο το 5% των ασθενών που αντιμετωπίζει προβλήματα στύσης απευθύνεται σε ειδικά εκπαιδευμένους ουρολόγους, αν και υπάρχει θεραπεία για το 95% των περιπτώσεων. Αν και η στυτική δυσλειτουργία είναι συνήθως μια καλοήθης διαταραχή που επηρεάζει τη σωματική και ψυχοκοινωνική υγεία και έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής (ΠΖ) των πασχόντων και των συνεργατών τους ,στο 75% των περιπτώσεων συνυπάρχει με στεφανιαία νόσο και μάλιστα προηγείται αυτής κατά 3 χρόνια περίπου ,δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους ειδικούς γιατρούς να την διαγνώσουν ,να επέμβουν και να προλάβουν ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο ,σύμφωνα με τελευταίες μελέτες. Ένας στους τέσσερις άνδρες (20-25%) άνω των 40 ετών που εμφανίζουν προβλήματα στη στύση, τα οποία δεν σχετίζονται με ψυχολογικές ή ορμονικές διαταραχές, έχουν αγγειογραφικά τεκμηριωμένη υποκλινική στεφανιαία νόσο (έχουν τη νόσο χωρίς να το γνωρίζουν).
 Η συσχέτιση της στεφανιαίας νόσου με την δυσλειτουργία στην στύση ,γίνεται κατανοητή εάν  γνωρίσουμε τη φυσιολογία της. Η στύση επιτυγχάνεται όταν εισέλθει αίμα στις αρτηρίες του πέους, που με τη σειρά του διογκώνεται. Όταν υπάρχει στένωση στα αγγεία αυτά λόγω αρτηριοσκλήρυνσης ,τότε προκαλείται δυσκολία στη στύση λόγω μειωμένη ροής του αίματος στο πέος. Η αγγειοπάθεια λόγω αρτηριοσκλήρυνσης είναι μια συστηματική πάθηση ,που μπορεί να εκφράζει μια γενικότερη αγγειακή διαταραχή και προσβάλλει πρώτα τα μικρότερα αγγεία-όπως οι πεϊκές αρτηρίες και μετα τα στεφανιαία αγγεία. Έτσι μπορεί η στυτική δυσλειτουργία να είναι προάγγελος της στεφανιαίας νόσου ,η οποία μπορεί να είναι ασυμπτωματική(σιωπηλή). Επίσης πολλές φορές η στυτική δυσλειτουργία συνδυάζεται με παράγοντες κινδύνου για αρτηριοσκλήρυνση, όπως το κάπνισμα, η αρτηριακή υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, οι διαταραχές της χοληστερόλης, η έλλειψη φυσικής άσκησης και η παχυσαρκία. Όμως παρόλο που κάποιος άνδρας μπορεί να έχει κάποια από τα παραπάνω προβλήματα , θορυβείται και επισκέπτεται τον γιατρό , μόνον όταν εμφανισθεί διαταραχή στη στύση του.  Για τους λόγους αυτούς, όλοι οι άνδρες με στυτική δυσλειτουργία πρέπει να υποβάλλονται σε καρδιολογικό έλεγχο, μέτρηση της αρτηριακής πίεσης, των λιπιδίων και του σακχάρου του αίματος και, κατά την κρίση του καρδιολόγου, αυτοί που χαρακτηρίζονται από υψηλό κίνδυνο να υποβάλλονται σε επιπλέον έλεγχο, π.χ. με δοκιμασία κόπωσης για ανίχνευση πιθανής στεφανιαίας νόσου.
Η αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας είναι αποτελεσματική και αρκετά ασφαλής. Τα τελευταία χρόνια μια ομάδα φαρμάκων έχει δημιουργήσει μια μικρή επανάσταση, αφού αντιμετωπίζει το πρόβλημα σε σημαντικό βαθμό. Αναφερόμαστε στους ανταγωνιστές της φωσφοδιεστεράσης-5 και συγκεκριμένα στα φάρμακα σιλδεναφίλη (Viagra), βαρδεναφίλη (Levitra) και ταδαλαφίλη (Cialis). Εκτός από τη φαρμακευτική αγωγή, διάφορα άλλα μέτρα μπορεί να βελτιώσουν το πρόβλημα. Η διακοπή του καπνίσματος, η απώλεια βάρους, η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, του σακχαρώδους διαβήτη και της χοληστερίνης, η φυσική άσκηση και η αποφυγή ορισμένων ουσιών και φαρμάκων μπορούν να υποβοηθήσουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος της στυτικής δυσλειτουργίας. Εκεί όπου, οι συντηρητικές θεραπείες αποτυγχάνουν η τοποθέτηση πεικής πρόθεσης είναι μια από τις πλέον επιτυχημένες θεραπευτικές μεθόδους για την δυσλειτουργία της στύσης και προσφέρει μόνιμη, ριζική λύση σε πολλούς πάσχοντες άνδρες.
 Θα πρέπει, τέλος, να γίνει αντιληπτό στους γενικούς γιατρούς αλλά και στο ευρύ κοινό ότι η στυτική δυσλειτουργία, εκτός από ερωτικό πρόβλημα, μπορεί να υποκρύπτει σιωπηλή στεφανιαία νόσο και γενικότερα πρόβλημα αρτηριοσκλήρυνσης και αγγειακής λειτουργίας.
Περισσότερα στο www.ourologos.gr

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Η ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΤΙΟ ΣΤΥΤΙΚΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ; του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Η ποδηλασία είναι ένα παράδοξο στη δημόσια υγεία (Andersen και Bovim, 1997 Ricchuti et al, 1999, Marceau et al, 2001? Sommer et al, 2001). Από τη μία πλευρά,η ποδηλασία είναι ένα δημοφιλές μέσο μεταφοράς, που ενθαρρύνεται από τους γιατρούς για τη θετικά καρδιαγγειακά οφέλη και χρησιμοποιείται για σκοπούς αναψυχής, χαλάρωσης, αεροβικής άσκησης και απώλεια βάρους. Από την άλλη πλευρά, η ποδηλασία είναι μια φυσική δραστηριότητα που σχετίζεται με σημαντική συμπίεση και ισχαιμία των δομών του περινέου (η περιοχή μεταξύ των γεννητικών οργάνων και του πρωκτού), με αποτέλεσμα σε ορισμένους άνδρες και γυναίκες να προκαλεί μόνιμη και μη αναστρέψιμη σεξουαλική δυσλειτουργία. Ο Schrader et al (2002) δημοσιεύει μια επαναστατική έρευνα για το δίλημμα του ποδηλάτου, ιππασίας και σεξουαλικής δυσλειτουργίας. Αυτή η ερευνητική εργασία μελέτησε τις συνέπειες στην σεξουαλική υγεία των μελών της μιας αστυνομικής μονάδας που χρησιμοποιεί το ποδήλατο ως καθημερινό μέσο στην εργασία τους στις Η.ΠΑ.,ένα κλασικό παράδειγμα ατόμων που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους πάνω σε σέλες ποδηλάτου που στη συνέχεια παραπονιούνται για μούδιασμα της περιοχής του περινέου. Βρέθηκε ότι όλοι οι αστυνομικοί είχαν λιγότερες νυκτερινές στύσεις από ότι οι συνάδελφοι τους μη ποδηλάτες και οι περισσότεροι από αυτούς παρουσίαζαν προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας ,ενώ κάποιοι που υπεβλήθησαν σε χειρουργική επέμβαση μικροαγγειακής αρτηριακής παράκαμψης (by-pass) είχαν αποκατάσταση της στυτικής λειτουργίας. Ακόμα σε άλλη μελέτη βρέθηκε ότι αυτοί που κάνουν ποδήλατο πάνω από 3 φορές την εβδομάδα παρουσιάζουν μεγαλύτερο ποσοστό συμπτωμάτων στη περιοχή των γεννητικών οργάνων στη πύελο και στο δέρμα των βουβωνικών περιοχών. Παλαιότερη έρευνα έχει καταδείξει αυξημένο ποσοστό στενωμάτων ουρήθρας σε επαγγελματίες αθλητές ποδηλασίας αλλά και σε χομπίστες που χρησιμοποιούν καθημερινά πολλές ώρες ποδήλατα με στενές σέλες.
Με βάση την δημοσιευμένη βιβλιογραφία και την κλινική εμπειρία, αν οι σέλες ποδηλάτου ήταν "χημικές ουσίες" και όχι "μηχανικές συσκευές," είναι πιθανό ότι θα υπήρχαν τα καθιερωμένα πρότυπα ασφαλείας. Πιο πιθανό είναι ότι θα υπήρχε απαγόρευση από τις αρμόδιες αρχές δημόσιας υγείας για την κυκλοφορία στην αγορά ποδήλατων με στενή σέλα .Είναι σαφές ότι ως αντιστάθμιστικά μέτρα θα πρέπει να υιοθετηθούν: η χρήση σέλας μεγάλης επιφάνειας αλλά και συχνά διαλλείματα κατά την χρήση του ποδηλάτου,ενώ υπάρχει ανάγκη για ένα καινοτόμο σχεδιασμό σέλας ποδηλάτου....περισσότερα www.ourologos.gr

Η ΒΟΤΟΥΛΟΝΙΚΗ ΤΟΞΙΝΗ Α ( ΜΠΟΤΟΞ ) ,ΑΣΦΑΛΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΥΡΩΝ του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Μία μορφή ακράτειας είναι η επιτακτική ακράτεια : Η ξαφνική επιθυμία να ουρήσουμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε να να κρατηθούμε, μέχρι να φθάσουμε στη τουαλέτα. Εκείνη τη στιγμή η κύστη "σφίγγεται" (συσπάται) ακούσια , η βαλβίδα( ο αυχένας της κύστης) ανοίγει και τα ούρα πετάγονται έξω Αυτό μπορεί να οφείλεται σε κάποια νευρολογική πάθηση αλλά πολλές φορές δεν βρίσκουμε αίτιο και λέγεται ιδιοπαθής υπερλειτουργική (σπαστική) κύστη. Πολλά φάρμακα κυκλοφορούν χωρίς όμως εντυπωσιακά αποτελέσματα.Το κενό στη φαρμακευτική θεραπεία έρχεται να συμπληρώσει το γνωστό μας bottox που χρησιμοποιείται στην αισθητική χειρουργική για την καταπολέμηση των .
όπως παρουσιάσθηκε το η βοτουλονική τοξίνη Α ( μπότοξ ) δοκιμάσθηκε σε 275 ασθενείς που χωρίσθηκαν σε 2 γκρούπ. Στους μισούς χορηγήθηκαν εγχύσεις μπότοξ μέσα στη κύστη ενώ στους άλλους μισούς χορηγήθηκαν εγχύσεις με φυσιολογικό ορρό (πλασέμπο). Μετά από 6 εβδομάδες πάνω από το 50% των ασθενών μου χορηγήθηκε μπότοξ ήταν εγκρατείς σε αντίθεση με αυτούς που χορηγήθηκε ως φάρμακο ο φυσιολογικός ορρός.
Αυτή ήταν η μεγαλύτερη φάσης 3 μελέτη που αφορά στην εφαρμογή του μπότοξ στην ακράτεια ούρων και σύντομα πρόκειται να πάρει την έγκριση από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) για ενδοκυστική έγχυση.
Σύμφωνα με τον κ.Μερτζιώτη "Το Botox φαίνεται να αποτελεί μία αποτελεσματική δεύτερη γραμμή θεραπείας όταν αποτύχουν μέτρα όπως η αλλαγή τρόπου ζωής , η επανεκπαίδευση της κύστεως ή η φαρμακευτική θεραπεία.....περισσότερα www.ourologos.gr

ΤΟ ΧΛΩΡΙΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΙΣΙΝΕΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΗΣ ΟΥΡΟΔΟΧΟΥ ΚΥΣΤΗΣ του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Η χλωρίωση του νερού για την καταπολέμηση ανάπτυξης μικροβίων στις πισίνες μπορεί να αποτελέσει ισχυρό παράγοντα γονιδιακής μετάλλαξης και ως εκ τούτου ανάπτυξη καρκινογένεσης στην ουροδόχο κύστη σύμφωνα με μελέτες που έγιναν στο Ινστιτούτο Ουρογεννητικής Ογκολογίας του Νοσοκομείου John Hopkins της Βαλτιμόρης των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι όπως αναφέρει ο κ. Νικόλαος Μερτζιώτης Χειρουργός Ουρολόγος Δ/ντής Ουρολογικής Κλινικής και Πρόεδρος της Εταιρείας Προληπτικής Ιατρικής και Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης και παρουσιάσθηκε στην πρόσφατη ημερίδα που διοργανώθηκε από την Εταιρεία σε συνεργασία με τον όμιλο Υγεία , η χρήση χλωρίου σε αυξημένη συγκέντρωση στο πόσιμο νερό ,όπως επίσης όταν χρησιμοποιείται στις κολυμβητικές δεξαμενές (πισίνες) μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα που ευνοεί την εμφάνιση νεοπλασιών στο ουροποιητικό σύστημα. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όσο πιο νωρίς σε ηλικία έρθουμε σε επαφή με πισίνες που χρησιμοποιούν χλώριο ως μέσο απολύμανσης του νερού. Μάλιστα παιδιά που απο πολύ μικρή ηλικία έρχονται σε επαφή με χλωριωμένο νερό έχουν 1,6-2,0 φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο του ουροποιητικού σε μεγάλη ηλικία,όταν δηλαδή η έκθεσή τους στο χλώριο είναι μερικές δεκαετίες.Στο χλωριωμένο νερό που αναλύθηκε από δείγματα κολυμβητικών δεξαμενών βρέθηκε αυξημένη ποσότητα Ν-Νιτροζοδιμεθυλαμίνης -ανήκει στην οικογένεια των νιτροζαμινών (ουσίες που υπάρχουν και στον καπνό και έχει αποδειχθεί ότι προκαλούν καρκίνο της ουροδόχου κύστης)- έως και 500 φορές περισσότερη από το πόσιμο νερό. Σε κάποιες μελέτες που έγιναν σε δημόσιας χρήσης πισίνες σε ευρωπαϊκές χώρες όπως στην Ισπανία βρέθηκαν πάνω από 100 νιτρώδεις μεταβολίτες, πολύ πιθανόν μετά από μετατροπή του αζώτου από ανθρώπινες εκκρίσεις, όπως τα ούρα, ο ιδρώτας και από δερματικά κύτταρα. Επιπλέον η χλωρίωση του νερού ως μέθοδος έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή υποπροϊόντων όπως τα τριχλωρομεθάνια, γνωστές καρκινογόνες ουσίες οι οποίες ανιχνεύθηκαν στο αίμα και την αναπνοή κολυμβητών και μη κολυμβητών σε κλειστές πισίνες. Μάλιστα ο κ.Μερτζιώτης συμπληρώνει ότι η συγκέντρωση των νιτροζαμινών, τριχλωρομεθανίων και άλλων υποπροϊόντων είναι μεγαλύτερη στις θερμαινόμενες πισίνες, καταδεικνύοντας ότι η θερμοκρασία ευνοεί τη μετατροπή του χλωρίου σε καρκινογενετικούς παράγοντες. Αυτό καταδεικνύει έναν πιθανό μηχανισμό απορρόφησης των τριχλωρομεθανίων δια μέσω του δέρματος και των αναπνευστικών εισπνοών και από εκεί δια μέσω του αίματος στον βλεννογόνο της ουροδόχου κύστεως. Είναι εμφανές ότι η συγκέντρωση καρκινογόνων μεταβολιτών του χλωρίου μπορεί να μειωθεί με υιοθέτηση είτε μηχανικών μέσων, είτε μέσων συμπεριφοράς, όπως η εφαρμογή νέων μεθόδων οξυγόνωσης και φιλτραρίσματος του νερού, η αύξηση του κυκλοφορούντος αέρα στις κλειστές πισίνες και ο συχνός καθαρισμός με καταιονισμό ύδατος (ντους). Αυτές οι μελέτες έρχονται να υποστηρίξουν τις αιτιάσεις ακτιβιστών οικολογικών οργανώσεων για την εκτεταμένη χρήση χημικών ως μέσα απολύμανσης στο νερό, πόσιμο η μη. Είναι σημαντικό να ελέγχονται τα επίπεδα του χλωρίου είτε στο πόσιμο νερό, είτε στο νερό που χρησιμοποιείται στις πισίνες και να είναι στο ελάχιστο επιτρεπτό, εάν δεν υπάρχει η δυνατότητα απολύμανσης του νερού με άλλες μεθόδουςΟι ευεργετικές συνέπειες της κολύμβησης μπορούν να αυξηθούν μειώνοντας τους δυνητικά βλαπτικούς παράγοντες......περισσότερα www.ourologos.gr

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου
Διουρηθρική εξάχνωση του προστάτη .Μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδος για την αντιμετώπιση της καλοήθους υπερπλασίαςτου προστάτη
Έλληνας γιατρός Ηρόφιλος παρατήρησε για πρώτη φορά κατά την αρχαιότητα ένα όργανο στερεωμένο μπροστά στην κύστη. Το ονόμασε «προστάτη» γιατί ακριβώς ‘προΐστατο της κύστεως’
Κι ενώ ο καρκίνος του προστάτη θεωρείται η πλέον συχνή πάθηση του ανδρικού αυτού οργάνου, αγνοείται ίσως το ακόμη πιο κοινό και διαδεδομένο πρόβλημα, η καλοήθης υπερτροφία του προστάτη, που ταλαιπωρεί τους μισούς άνδρες του γενικού πληθυσμού μετά την ηλικία των 50 ετών.
Ο προστάτης είναι ένας αδένας που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την κύστη και περιβάλλει ( αγκαλιάζει ) την ουρήθρα, δηλαδή το σωλήνα που συνδέει την κύστη με το πέος δια μέσου του οποίου βγαίνουν τα ούρα. Ήδη στην ηλικία των 50 ετών οι μισοί άνδρες έχουν μεγάλο (διογκωμένο) υπερτροφικό προστάτη, ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τον ανδρικό πληθυσμό.
Απο τα πρώτα συμπτώματα της υπερτροφίας του προστάτη είναι η συχνουρία δηλ. η συχνή ανάγκη ούρησης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Άλλο πρώιμο σύμπτωμα αποτελεί η μείωση της ακτίνας των ούρων είναι αυτό που λέμε τα «ούρα δεν πάνε μακριά» και χαρακτηριστικά πολλές φορές σε προχωρημένη υπερτροφία προστάτη ο ίδιος ο ασθενής αναφέρει ότι ουρεί «σχεδόν πάνω στα παπούτσια του». Η νυκτουρία η έντονη και ενίοτε συχνή ανάγκη ούρησης στη διάρκεια της νύχτας περιορίζει σημαντικά τον ύπνο προκαλώντας έντονη κόπωση σε όλη τη διάρκεια της μέρας. Επιπλέον, η δυσκολία στο ξεκίνημα της ούρησης, η επιτακτική (τρέχω στην τουαλέτα) και η διακεκομμένη ούρηση είναι άλλα τρία συμπτώματα ενός υπερτροφικού προστάτη.
Ακόμη, η αίσθηση ότι δεν έχει αδειάσει τελείως η κύστη και ότι έχουν μείνει και άλλα ούρα μετά από κάθε ούρηση, η λεγόμενη χρόνια κατακράτηση ούρων είναι μια ένδειξη διογκωμένου προστάτη που οδηγεί σε μία επικίνδυνη κατάσταση καθότι τα ούρα που μένουν μέσα στην κύστη , δημιουργούν ουρολοιμώξεις παλινδρομούν (πηγαίνουν) προς τα νεφρά, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται και να επιβαρύνεται η λειτουργία τους με τελικό αποτέλεσμα τη νεφρική ανεπάρκεια.
Όσον αφορά τη χειρουργική θεραπεία, εφαρμόζονται πολλές μέθοδοι. Η πιο κλασική και δημοφιλής χειρουργική μέθοδος είναι η ‘διουρηθρική προστατεκτομή’, που γίνεται χωρίς τομή, από την ουρήθρα . Μια από τις ελάχιστα επεμβατικές ,ανώδυνες και αναίμακτες μορφές διουρηθρικής θεραπείας αποτελεί η εξάχνωση του προστάτη με διπολική διαθερμία. Με αυτή τη μέθοδο μπορούν να οδηγηθούν στο χειρουργείο χωρίς γενική αναισθησία μέχρι και ασθενείς που χρησιμοποιούν αντιπηκτικά φάρμακα ,καθώς είναι σχεδόν αναίμακτη χειρουργική και ταυτόχρονα σε υψηλό βαθμό ασφαλής. Ο ασθενής συνήθως χρειάζεται νοσηλεία μόνον 24 - 48 ώρες ,ενώ ο καθετήρας παραμένει για λιγότερο από μία ημέρα. Σε αντίθεση με τη θεραπεία με λέιζερ, είναι σαφώς πιο οικονομική μέθοδος, μπορεί να αντιμετωπίσει πολύ μεγάλους σε μέγεθος προστάτες σε λιγότερο χρόνο χειρουργείου και μεγαλύτερη ασφάλεια, ενώ δεν παρουσιάζει τα μειονεκτήματα της έντονης δυσουρίας την πρώτη μετεγχειρητική περίοδο που παρουσιάζει η θεραπεία με το λέιζερ.Η τελευταία αποτελεί μία αξιόπιστη λύση για μεγαλύτερους σε όγκο αδένες.
Πρέπει, επίσης, να διευκρινιστεί ότι οι επέμβασεις για καλοήθη υπερτροφία του προστάτη δεν έχουν καμία επίπτωση στην στυτική ικανότητα και λειτουργία . Συμπερασματικά είναι μια μέθοδος που απευθύνεται στο σύνολο σχεδόν των ασθενών με καλοήθη υπερπλασία του προστάτη.
Περισσότερα αλλά και βιντεο της τεχνικής στο  www.ourologos.gr