Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Ουρολογική ενημερωση: Η ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΤΙΟ ΣΤΥΤΙΚΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ; του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Ουρολογική ενημερωση: Η ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΤΙΟ ΣΤΥΤΙΚΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ; του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγουwww.ourologos.gr
Η ποδηλασία είναι ένα παράδοξο στη δημόσια υγεία (Andersen και Bovim, 1997 Ricchuti et al, 1999, Marceau et al, 2001? Sommer et al, 2001). Από τη μία πλευρά,η ποδηλασία είναι ένα δημοφιλές μέσο μεταφοράς, που ενθαρρύνεται από τους γιατρούς για τη θετικά καρδιαγγειακά οφέλη και χρησιμοποιείται για σκοπούς αναψυχής, χαλάρωσης, αεροβικής άσκησης και απώλεια βάρους. Από την άλλη πλευρά, η ποδηλασία είναι μια φυσική δραστηριότητα που σχετίζεται με σημαντική συμπίεση και ισχαιμία των δομών του περινέου (η περιοχή μεταξύ των γεννητικών οργάνων και του πρωκτού), με αποτέλεσμα σε ορισμένους άνδρες και γυναίκες να προκαλεί μόνιμη και μη αναστρέψιμη σεξουαλική δυσλειτουργία. Ο Schrader et al (2002) δημοσιεύει μια επαναστατική έρευνα για το δίλημμα του ποδηλάτου, ιππασίας και σεξουαλικής δυσλειτουργίας. Αυτή η ερευνητική εργασία μελέτησε τις συνέπειες στην σεξουαλική υγεία των μελών της μιας αστυνομικής μονάδας που χρησιμοποιεί το ποδήλατο ως καθημερινό μέσο στην εργασία τους στις Η.ΠΑ.,ένα κλασικό παράδειγμα ατόμων που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους πάνω σε σέλες ποδηλάτου που στη συνέχεια παραπονιούνται για μούδιασμα της περιοχής του περινέου. Βρέθηκε ότι όλοι οι αστυνομικοί είχαν λιγότερες νυκτερινές στύσεις από ότι οι συνάδελφοι τους μη ποδηλάτες και οι περισσότεροι από αυτούς παρουσίαζαν προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας ,ενώ κάποιοι που υπεβλήθησαν σε χειρουργική επέμβαση μικροαγγειακής αρτηριακής παράκαμψης (by-pass) είχαν αποκατάσταση της στυτικής λειτουργίας. Ακόμα σε άλλη μελέτη βρέθηκε ότι αυτοί που κάνουν ποδήλατο πάνω από 3 φορές την εβδομάδα παρουσιάζουν μεγαλύτερο ποσοστό συμπτωμάτων στη περιοχή των γεννητικών οργάνων στη πύελο και στο δέρμα των βουβωνικών περιοχών. Παλαιότερη έρευνα έχει καταδείξει αυξημένο ποσοστό στενωμάτων ουρήθρας σε επαγγελματίες αθλητές ποδηλασίας αλλά και σε χομπίστες που χρησιμοποιούν καθημερινά πολλές ώρες ποδήλατα με στενές σέλες.
Με βάση την δημοσιευμένη βιβλιογραφία και την κλινική εμπειρία, αν οι σέλες ποδηλάτου ήταν "χημικές ουσίες" και όχι "μηχανικές συσκευές," είναι πιθανό ότι θα υπήρχαν τα καθιερωμένα πρότυπα ασφαλείας. Πιο πιθανό είναι ότι θα υπήρχε απαγόρευση από τις αρμόδιες αρχές δημόσιας υγείας για την κυκλοφορία στην αγορά ποδήλατων με στενή σέλα .Είναι σαφές ότι ως αντιστάθμιστικά μέτρα θα πρέπει να υιοθετηθούν: η χρήση σέλας μεγάλης επιφάνειας αλλά και συχνά διαλλείματα κατά την χρήση του ποδηλάτου,ενώ υπάρχει ανάγκη για ένα καινοτόμο σχεδιασμό σέλας ποδηλάτου....περισσότερα www.ourologos.gr

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Τριχομονάδες και καρκίνος προστάτη


Η κολπική τριχομονάς είναι ένα παράσιτο που αναπτύσσεται στο κόλπο των γυναικών και μπορεί να μεταδοθεί στον άνδρα δια μέσω της σεξουαλικής επαφής. Ανήκει λοιπόν στα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και συνήθως προκαλεί μία ήπια ουρηθρίτιδα δηλ. φλεγμονή στην ουρήθρα με τσούξιμο και φαγούρα στη περιοχή του έξω στομίου αυτής. Συνήθως όμως περίπου στο 50%-75% των ανδρών περνά απαρατήρητη ,οπότε είτε αυτοιάται (δηλ. περνάει από μόνη της ) είτε μπορεί να εισέλθει στο προστάτη και να προκαλέσει μία χρόνια φλεγμονή του οργάνου. Ακόμα έχει υποτεθεί ότι η χρόνια φλεγμονή μπορεί να είναι ένας από τους μηχανισμούς που προάγουν την καρκινογένεση. Έχει βρεθεί ότι στο πλάσμα ανδρών με καρκίνο του προστάτη υπάρχουν αυξημένα επίπεδα αντισωμάτων έναντι της τριχομονάδας ,γεγονός το οποίο ενισχύει την άποψη ότι το παράσιτο αυτό προκαλώντας χρόνια φλεγμονή στο όργανο τελικά μπορεί να εξαλλάξει τα προστατικά κύτταρα σε καρκινικά. Η τριχομονάδα συγκεκριμένα βρέθηκε ότι παράγει μία πρωτεΐνη (TvMIF) η οποία εμποδίζει τα μακροφάγα- τα κύτταρα δηλ. που εμπλέκονται στην καταπολέμηση της φλεγμονής -να μεταναστεύσουν στο σημείο της φλεγμονής για να την καταστείλουν. Αυτή η πρωτεΐνη προσομοιάζει με την ανθρώπινη πρωτεΐνη (HuMIF), η οποία σημειωτέον ανευρίσκεται αυξημένη στους άνδρες με καρκίνο προστάτη. Από την άλλη πλευρά γνωρίζουμε ότι ο καρκίνος προσβάλλει το ανοσοποιητικό σύστημα δηλ. την άμυνα του οργανισμού εξασθενώντας την. Έτσι οι άνδρες με καρκίνο προστάτη είναι πιο επιρρεπείς στο να προσβληθούν από τριχομονάδα και έτσι να εξηγούνται τα αυξημένα ποσοστά αντισωμάτων που έχουν έναντι αυτής.

Σε μία πρόσφατη μελέτη που έγινε τον Νοέμβριο του 2013 οι ερευνητές έλαβαν αίμα από 111 άνδρες που ήταν οροθετικοί στην τριχομονάδα (είχαν αναπτύξει αντισώματα ενάντια στην τριχομονάδα δηλ. κάποια στιγμή είχαν προσβληθεί από αυτή) και 79 άνδρες που ήταν οροαρνητικοί. Βρέθηκε στο 57% του αίματος των οροθετικών αντισώματα έναντι της πρωτεΐνης  της τριχομονάδας στο εργαστήριο. Η πρωτεΐνη προσκολλάτο στα προστατικά κύτταρα προκαλώντας χρόνια φλεγμονή και σε ένα ποσοστό 40% καρκίνο προστάτη. Παρόλο που αυτά τα αποτελέσματα φαίνονται ανησυχητικά κάποιος πρέπει να παρατηρήσει ότι αυτή η μελέτη έγινε στο εργαστήριο χωρίς δηλ. τη φυσική άμυνα του οργανισμού. Δεύτερον ότι αντισώματα  έναντι της πρωτεΐνης ανέπτυξε μόνο το 57% των ανδρών που είχαν θετικά αντισώματα στη τριχομονάδα ενώ οι υπόλοιποι που είχαν προσβληθεί δεν ανέπτυξαν. Τρίτον  ένα 11% ανδρών που δεν είχαν αντισώματα για τριχομονάδα δηλ. δεν είχαν τη λοίμωξη ανέπτυξαν αντισώματα έναντι της πρωτεΐνης. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι η λοίμωξη από τριχομονάδα μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του προστάτη. Ένα όμως ανέδειξε καθαρά η μελέτη ότι δεν πρέπει ποτέ να ρισκάρουμε κάνοντας σεξ με άγνωστες/ους συντρόφους χωρίς προφυλακτικό. Περισσότερα στο Ουρολόγος

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

ΠΕΤΡΑ ΣΤΑ ΝΕΦΡΑ

Η πέτρα στα νεφρά, είναι μία από τις πιο επώδυνες  ουρολογικές παθήσεις, που έχουν πλήξει τους ανθρώπους εδώ και αιώνες. Οι επιστήμονες έχουν βρει αποδείξεις για πέτρες στα νεφρά σε αιγυπτιακή μούμια ηλικίας 7.000-ετών. Δυστυχώς,  η πέτρα στα νεφρά είναι μια από τις πιο συνηθισμένες διαταραχές του ουροποιητικού συστήματος. Οι περισσότερες πέτρες στα νεφρά περνούν από το σώμα, χωρίς καμία παρέμβαση από τον γιατρό.
Μια πέτρα στα νεφρά είναι μια σκληρή μάζα που αναπτύχθηκε από κρυστάλλους που διαχωρίζονται από τα ούρα εντός του ουροποιητικού συστήματος. Κανονικά, τα ούρα περιέχουν χημικές ουσίες που εμποδίζουν ή αναστέλλουν την δημιουργία κρυστάλλων. Αυτοί οι αναστολείς όμως ,δεν φαίνεται να λειτουργούν καλά σε όλους, έτσι μερικοί άνθρωποι σχηματίζουν πέτρες.
Οι πέτρες στα νεφρά μπορεί να περιέχουν διάφορους συνδυασμούς χημικών ουσιών. Το πιο κοινό είδος της πέτρας είναι αυτό που περιέχει ασβέστιο σε συνδυασμό είτε με οξαλικά ή φωσφορικά. Αυτές οι χημικές ουσίες αποτελούν μέρος της κανονικής διατροφής ενός ατόμου και απαντώνται σε  σημαντικά μέρη του σώματος, όπως τα οστά και τους μυς.
Ένα  λιγότερο κοινό είδος πέτρας στα νεφρά ,είναι αυτή  που προκαλείται από τη μόλυνση του ουροποιητικού συστήματος. Αυτό το είδος της πέτρας που ονομάζεται πέτρα από  στρουβίτη ή φλεγμονώδης λίθος(από ουρολοίμωξη). Ένας άλλος τύπος  πέτρας στα νεφρά, είναι οι λίθοι ουρικού οξέος, που είναι λίγο λιγότερο συχνοί ενώ, οι πέτρες από κυστίνη είναι σπάνιες.
Νεφρολιθίαση είναι ο ιατρικός όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πέτρες που σχηματίζονται στο ουροποιητικό σύστημα. Οι γιατροί χρησιμοποιούν επίσης τους όρους που περιγράφουν τη θέση της πέτρας στο ουροποιητικό σύστημα. Για παράδειγμα, μια πέτρα στον ουρητήρα ή ουρητηρολιθίαση  είναι μια πέτρα στα νεφρά που κατέβηκε στον ουρητήρα. Οι χολόλιθοι και οι πέτρες στα νεφρά δεν έχουν σχέση. Είναι σε διαφορετικές περιοχές του σώματος. Κάποιοι με χολολιθίαση(πέτρες στη χολή) δεν θα αναπτύξουν αναγκαστικά και  πέτρες στα νεφρά. Πέτρες εμφανίζονται συχνότερα στους άνδρες. Η επικράτηση των λίθων των νεφρών αυξάνει δραματικά καθώς οι άνδρες εισέρχονται την δεκαετία των '40 τους και συνεχίζει να αυξάνεται έως τα 70 έτη τους. Για τις γυναίκες, η επικράτηση των λίθων των νεφρών κορυφώνεται στα 50 τους. Οι πέτρες νεφρών συχνά δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα. Συνήθως, το πρώτο σύμπτωμα μιας πέτρας στα νεφρά είναι οξύς πόνος, που έχει περιγραφεί ως χειρότερος και από τους πόνους της γέννας και  ο οποίος αρχίζει ξαφνικά όταν μια πέτρα κινείται στο ουροποιητικό και εμποδίζει τη ροή των ούρων. Συνήθως, ένα άτομο αισθάνεται έναν απότομο πόνο, σαν κράμπα στην πλάτη και στα πλευρά, στην περιοχή του νεφρού ή στην κάτω κοιλιακή χώρα. Μερικές φορές συνυπάρχουν η ναυτία και ο εμετός. Αργότερα, ο πόνος μπορεί να εξαπλωθεί στη βουβωνική χώρα.
Μερικές φορές η λεγόμενη «σιωπηλή» πέτρα στα νεφρά που δεν προκαλεί συμπτώματα, ανακαλύπτεται μετά από τυχαίο έλεγχο  στις ακτινογραφίες που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια μιας γενικής εξέτασης. Αν οι πέτρα είναι μικρή, τότε συνήθως περνά από το σώμα απαρατήρητη. Συχνά, οι πέτρες στα νεφρά ανακαλύπτονται μετά από  μία ακτινογραφία ή ένα υπέρηχο που γίνονται σε κάποιον που επισκέπτεται τα επείγοντα περιστατικά  για αίμα στα ούρα ή αιφνίδιο πόνο. Αυτές οι διαγνωστικές εξετάσεις θα  δώσουν στον γιατρό πολύτιμες πληροφορίες για το μέγεθος και τη θέση της πέτρας. Εξετάσεις αίματος και ούρων πιθανόν να βοηθήσουν  στον εντοπισμό τυχόν μη φυσιολογικών ουσιών  που θα μπορούσαν  να διευκολύνουν την δημιουργία πέτρας στα νεφρά.
Μια απλή και πιο σημαντική αλλαγή στον τρόπο ζωής για την πρόληψη του σχηματισμού πέτρας στα νεφρά είναι να πίνετε περισσότερα υγρά  (το νερό είναι το καλύτερο). Κάποιος ο οποίος τείνει να παρουσιάζει πέτρες θα πρέπει να προσπαθήσει να πίνει αρκετά υγρά όλη την ημέρα  ώστε να παράγονται  τουλάχιστον 2-3 λίτρα ούρων σε κάθε 24-ωρο.
Στο παρελθόν, οι άνθρωποι που παρουσίαζαν  πέτρες ασβεστίου τους συνέστηναν να αποφεύγουν τα γαλακτοκομικά προϊόντα και άλλα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι τα τρόφιμα πλούσια σε ασβέστιο, όπως τα  γαλακτοκομικά προϊόντα, μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη σχηματισμού λίθων ασβεστίου. Λαμβάνοντας όμως, ασβέστιο σε μορφή χαπιού, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ανάπτυξης πετρών.
Οι ασθενείς πρέπει να αποφεύγουν τα τρόφιμα με προσθήκη βιταμίνης D και ορισμένων τύπων αντιόξινων που έχουν βάση το ασβέστιο. Κάποιος που έχει πολύ όξινα ούρα μπορεί να χρειαστεί να τρώει λιγότερο κρέας, ψάρι και πουλερικά. Αυτές οι τροφές αυξάνουν την ποσότητα του οξέος στα ούρα.
Χειρουργική επέμβαση μπορεί να χρειαστεί να αφαιρέσετε μια πέτρα στα νεφρά, στις περιπτώσεις  :
·         Αν δεν αποβληθεί από μόνη της μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα και προκαλεί συνεχείς κολικούς,
·         αν είναι πολύ μεγάλη για να περάσει από μόνη της
·         αν εντοπίζεται σε δύσκολη θέση
·         αν εμποδίζει τη ροή των ούρων
·         αν προκαλεί συνεχείς λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος
·         αν προκαλεί βλάβες στον νεφρικό ιστό ή συνεχή αιμορραγία
·         αν έχει αυξηθεί ο όγκος της , στις ακτινογραφίες ελέγχου
Μέχρι πριν από 20 χρόνια, η ανοικτή χειρουργική επέμβαση ήταν αναγκαία για να αφαιρεθεί μία πέτρα. Η χειρουργική επέμβαση απαιτεί ένα χρόνο ανάρρωσης από 4 έως 6 εβδομάδες. Σήμερα, η θεραπεία αυτή χρησιμοποιείται μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις επιπλοκών.

Η Εξωσωματική λιθοτριψία με κρουστικά κύματα (ESWL) είναι η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη διαδικασία για την αντιμετώπιση των λίθων των νεφρών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η εξωσωματική λιθοτριψία μπορεί να γίνει σε βάση εξωτερικών ιατρείων. Ο χρόνος αποκατάστασης είναι σχετικά μικρός, και οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να επιστρέψουν στις φυσιολογικές δραστηριότητες μέσα σε λίγες ημέρες.
Επιπλοκές μπορεί να εμφανιστούν με ESWL. Μερικοί ασθενείς έχουν αίμα στα ούρα τους για μερικές ημέρες μετά τη θεραπεία. Μπορεί να παρατηρηθούν μώλωπες και μικρές ενοχλήσεις στην πλάτη ή στην κοιλιά από τα κρουστικά κύματα. Για να μειωθεί ο κίνδυνος επιπλοκών, οι γιατροί λένε συνήθως οι ασθενείς να αποφεύγουν τη λήψη ασπιρίνης και άλλων φαρμάκων που επηρεάζουν την πήξη του αίματος για αρκετές εβδομάδες πριν από τη θεραπεία. Μερικές φορές, χρειάζεται μια διαδικασία που ονομάζεται διαδερμική νεφρολιθοτριψία για να αφαιρεθεί μια πέτρα στα νεφρά. Αυτή η θεραπεία χρησιμοποιείται συχνά, όταν η πέτρα είναι αρκετά μεγάλη ή σε μια θέση που δεν επιτρέπει την αποτελεσματική χρήση της εξωσωματικής λιθοτριψίας. Στη διαδικασία αυτή, ο χειρουργός ουρολόγος κάνει μια μικρή τομή 1 εκ. στο πίσω μέρος της πλάτης και δημιουργεί ένα τούνελ μέσα στο νεφρό. Χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο που ονομάζεται νεφροσκόπιο, οι χειρουργός εντοπίζει και αφαιρεί ή θρυμματίζει την πέτρα σε μικρά κομμάτια με τη βοήθεια laser. Συχνά, οι ασθενείς παραμένουν στο νοσοκομείο για μερικές ημέρες και μπορεί να έχουν ένα μικρό σωλήνα που ονομάζεται σωλήνας νεφροστομίας στο νεφρό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης.
Ένα πλεονέκτημα της διαδερμικής νεφρολιθοτριψίας είναι ότι ο χειρουργός μπορεί να αφαιρέσει κάποια από τα κομμάτια πέτρας άμεσα, αντί να βασίζεται αποκλειστικά στο φυσικό πέρασμα τους από το νεφρό.
Αν και μερικές πέτρες στους ουρητήρες μπορεί να αντιμετωπιστούν με εξωσωματική λιθοτριψία (ESWL), ουρητηροσκόπηση μπορεί να απαιτηθεί  για να αφαιρεθεί μία πέτρα μέσα από τον ουρητήρα . Δεν γίνεται τομή σε αυτή τη διαδικασία. Αντ 'αυτού, ο χειρουργός περνά ένα μικρό όργανο οπτικών ινών(που έχει μία μικρή βιντεοκάμερα) που λέγεται ουρητηροσκόπιο μέσω της ουρήθρας και της ουροδόχου κύστης στον ουρητήρα. Ο χειρουργός τοποθετεί στη συνέχεια την πέτρα και να την απομακρύνει με μία λαβίδα ήτην θρυμματίζει με τη βοήθεια laser. Ένας μικρός σωλήνας(pig tail) ή stent μπορεί να αφεθεί στον ουρητήρα για λίγες μέρες για να βοηθήσει τη ροή των ούρων.
 Νίκος Μερτζιώτης-Ουρολόγος 

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

ΡΥΘΜΙΖΟΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΤΑΣΗΣ. ΜΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΕΠΕΜΒΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΑΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΥΡΩΝ


Η ακράτεια ούρων είναι η ακούσια δηλ. χωρίς τη θέληση μας απώλεια ούρων σε βαθμό τέτοιο που να προκαλεί πρόβλημα υγιεινής (δερματίτιδες) ή πρόβλημα κοινωνικής αποδοχής ( μυρωδιές, βρεγμένα ρούχα κ.λ.π.) και πρόκειται για ένα σύμπτωμα ,μία κλινική εκδήλωση και όχι για μία πάθηση.
 Η ακράτεια αφορά όλες τις ηλικίες ,συμβαίνει στα παιδιά και σε νέους ,αλλά είναι ιδιαίτερα  συχνή στην τρίτη ηλικία. Θα λέγαμε ότι οι γυναίκες προσβάλλονται περισσότερο, στην Αμερική 13.000.000 άτομα πάσχουν από ακράτεια και το 85% είναι γυναίκες. Εκτιμάται ότι μία στις τέσσερις γυναίκες ηλικίας 30-59 ετών έχει παρουσιάσει έστω ένα επεισόδιο ακράτειας.Η κατάσταση συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα, και προκαλεί ψυχικές διαταραχές, κατάθλιψη, απομόνωση και άγχος, ενώ δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε την σεξουαλική δυσλειτουργία που προκαλεί, κυρίως στα νεότερα άτομα.Η ακράτεια απο προσπάθεια είναι αυτή που εμφανίζεται κυρίως στις γυναίκες Οι μύες που περιβάλλουν τον αυχένα της κύστης χαλαρώνουν και δεν μπορεί πλέον η κύστη να αντιμετωπίσει μεγάλες πιέσεις.Έτσι δραστηριότητες που αυξάνουν την πίεση στην κοιλιά ,όπως φτέρνισμα, βήχας ή ορθοστασία , όταν η γυναίκα σηκώνει βάρος ή ακόμα και όταν σηκώνεται από την καρέκλα της. προκαλούν απώλεια ούρων. Είναι το είδος της ακράτειας που συνήθως παρουσιάζεται μετά απο ένα τοκετό.
Η θεραπεία της ακράτειας απο προσπάθεια είναι κυρίως χειρουργική. Υπάρχουν διάφορες χειρουργικές τεχνικές, από τις οποίες αυτή με τα καλύτερα αποτελέσματα είναι η τοποθέτηση ειδικής ταινίας στήριξης της ουρήθρας. Πρόκειται για ένα λεπτό κομμάτι υλικού (πολυπροπυλαίνιο) το οποίο τοποθετείται με μια μικροσκοπική τομή στο κόλπο  κάτω από την ουρήθρα και την στηρίζει. Πρόκειται για μία ελάχιστα επεμβατική μέθοδο που  μπορεί να γίνει με τοπική ή με επισκληρίδειο αναισθησία.
Η διαδικασία είναι σύντομη (περίπου 20 λεπτά) στα εξωτερικά ιατρεία ή με νοσηλεία μίας ημέρας.
Ένα σημαντικό πρόβλημα της μεθόδου ήταν η ανεπιτυχής τοποθέτηση της ταινίας. Πολλές φορές η ταινία μπορούσε να μπεί αρκετά χαλαρά ώστε όταν η ασθενής ευρίσκετο σε όρθια θέση να συνεχίζει να έχει ακράτεια ή άλλες φορές να τοποθετηθεί με αρκετή τάση (σφιχτά) με αποτέλεσμα η ασθενής να έχει δυσκολία στην ούρηση.Αυτά τα προβλήματα ήρθε να λύσει μία ταινία τελευταίας γενιάς που επιτρέπει την ρύθμιση της τάσης τις  άμεσα επόμενες ημέρες του χειρουργείου,έτσι ώστε να φθάνουμε ποσοστά επιτυχίας που αγγίζουν 98%,όταν τοποθετηθούν απο ειδικά εκπαιδευμένο στη μέθοδο Χειρουργό Ουρολόγο. Αποτελεί μία νέα και επαναστατική και ελάχιστα επεμβατική  μέθοδο με άριστα αισθητικά αποτελέσματα,που διορθώνει το πρόβλημα της ακράτειας άμεσα ενώ ταυτόγχρονα δεν καθηλώνει την γυναίκα στο κρεββάτι αλλά αντίθετα της επιτρέπει να επιστρέψει στις καθημερινές δραστηριότητες της την επόμενη ημέρα.
http://www.ourologos.gr

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Νέα δεδομένα για τη σχέση σελήνιου και καρκίνου του προστάτη


Η μικρή  διακύμανση της συγκέντρωσης του σελήνιου στο  πλάσμα συνδέεται με τον κίνδυνο ανάπτυξης  καρκίνου του προστάτη, σύμφωνα με μια νέα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που ήρθε στο φώς τις τελευταίες ημέρες.«Η μετα-ανάλυση μας  που εξετάζει τη σχέση δόσης-απόκρισης έδειξε μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου του προστάτη όταν η διακύμανση  σεληνίου πλάσματος του ορού είναι σχετικά μικρού εύρους, πράγμα το οποίο δείχνει ότι υπάρχει ένα βέλτιστο εύρος της πρόσληψης σεληνίου που συνδέεται με μείωση του κινδύνου καρκίνου του προστάτη»,  δηλώνει στο Reuters Health η Δρ Susan J. Fairweather-Tait -Ιατρική Σχολή του Νόργουιτς στο Norfolk, Ηνωμένο Βασίλειο, μία από τους συντάκτες της μελέτης. Αρκετές μελέτες έχουν συνδέσει το σελήνιο με τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του προστάτη, εξηγεί  η Δρ Fairweather-Tait και οι συνεργάτες της, «αλλά σε τι  δόση ή ποιο είναι το ευεργετικό φάσμα  της πρόσληψης ή της κατάστασης που σχετίζεται με τη μείωση του κινδύνου δεν έχει αποδειχθεί."Οι ερευνητές εξέτασαν 12 μελέτες στις οποίες συμμετείχαν 13.254 συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένων 5.007 με καρκίνο του προστάτη.Η μετα-ανάλυση έδειξε ότι ο κίνδυνος ανάπτυξης  καρκίνου του προστάτη μειώνεται με την αύξηση του πλάσματος ή ορού σεληνίου έως 170 ng / mL, αναφέρονται οι συγγραφείς στο περιοδικό American Journal of Clinical Nutrition.Τρεις "υψηλής ποιότητας" μελέτες, που εξέτασαν το σελήνιο και τον κίνδυνο καρκίνου του προστάτη,  έδειξαν ότι ο κίνδυνος μειώθηκε με μια συγκέντρωση μεταξύ 0,85 και 0,94 μg / g.«Συγκεντρώσεις σεληνίου στον  ορό του  πλάσματος  από 135 ng / mL συνδέονται με μείωση κατά 15% στο συνολικό κίνδυνο για ανάπτυξη  καρκίνου του προστάτη και 40% μείωση του κινδύνου  για προχωρημένο καρκίνο του προστάτη», εξήγησε η  Δρ Fairweather-Tait, στο Reuters Health μέσω email.  "Τα στοιχεία μέχρι σήμερα δείχνουν ότι υπάρχει μία σχήματος U σχέση μεταξύ επιπέδων σεληνίου στον οργανισμό και τη θνησιμότητα του καρκίνου, πρόσθεσε,αλλά απαιτούνται περισσότερα δεδομένα."Τα χαμηλά επίπεδα σεληνίου πιστεύεται ότι είναι  μία κοινή κατάσταση  στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη, δεδομένης της χαμηλής συγκέντρωσης του ορυκτού στο έδαφος. "Τώρα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε (μαλακό), σιτάρι από την  Ευρώπη για το ψωμί αυξάνοντας την παραγωγή του και  δεν θα χρειάζεται πλέον να εισάγουμε σιτάρι από τον Καναδά (που είναι πολύ υψηλό σε σελήνιο), τότε μία από τις μεγαλύτερες διαιτητικές πηγές  σεληνίου (αλεύρι σίτου)  που είναι πολύ μειωμένη, και  η πρόσληψη σεληνίου έχει πέσει τα τελευταία 20 χρόνια, θα εξισορροπηθεί " είπε η Δρ Fairweather-Tait.Κατέληξε λέγοντας: «Το σελήνιο φαίνεται να παίζει ρόλο στην τροποποίηση του κινδύνου καρκίνου του προστάτη( έναρξη και εξέλιξη), και όταν περαιτέρω έρευνες  πραγματοποιηθούν για να διευκρινίσουν τη σχέση  δόσης-απόκρισης του σελήνιου, μπορεί να έχει θεραπευτικό ρόλο, αλλά προς το παρόν συνιστούμε ότι το σελήνιο επαρκεί  από  τις  τροφές που είναι  πλούσιες σε αυτό ,και  δεν χρειάζεται κάποιος να λαμβάνει τα συμπληρώματα διατροφών. "

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Στυτική δυσλειτουργία: Πότε «κρύβει» καρδιολογικό πρόβλημα



Από το
Νικόλαο Μερτζιώτη
Χειρουργός Ουρολόγος, Δ/ντής Ουρολογικής
Κλινικής -Επανορθωτικής Ουρολογίας και
Ανδρολογίας ΜΗΤΕΡΑ


Η Στυτική δυσλειτουργία είναι μια πάθηση που ορίζεται ως αδυναμία να επιτευχθεί και να διατηρηθεί στύση κατάλληλη για σεξουαλική επαφή. Η μόνιμη δυσλειτουργία της στύσης είναι σπάνια σε νεαρούς άνδρες αλλά αυξάνει κατακόρυφα μετά την ηλικία των 40 ετών. Έχει υπολογισθεί ότι  η επίπτωση της σεξουαλικής δυσλειτουργίας φθάνει το 52% στις ηλικίες των 40-70 ετών.Η πληροφόρηση τών ανδρών από τά μέσα ενημέρωσης, για τις δυνατότητες αντιμετώπισης τού προβλήματος , οδηγούν όλο και περισσότερους στην αναζήτηση λύσης, μέ αποτέλεσμα νά αρχίζουν νά καταλαμβάνουν τμήμα τού καθημερινού ιατρείου. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα, περίπου 300.000 άνδρες παρουσιάζουν κάποιου βαθμού δυσλειτουργία της στύσης. Ωστόσο, η άγνοια και ο φόβος που την συνοδεύουν, κάνουν αδύνατη την αντιμετώπιση της, καθώς μόνο το 5% των ασθενών που αντιμετωπίζει προβλήματα στύσης απευθύνεται σε ειδικά εκπαιδευμένους ουρολόγους, αν και υπάρχει θεραπεία για το 95% των περιπτώσεων. Αν και η στυτική δυσλειτουργία είναι συνήθως μια καλοήθης διαταραχή που επηρεάζει τη σωματική και ψυχοκοινωνική υγεία και έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής (ΠΖ) των πασχόντων και των συνεργατών τους ,στο 75% των περιπτώσεων συνυπάρχει με στεφανιαία νόσο και μάλιστα προηγείται αυτής κατά 3 χρόνια περίπου ,δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους ειδικούς γιατρούς να την διαγνώσουν ,να επέμβουν και να προλάβουν ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο ,σύμφωνα με τελευταίες μελέτες. Ένας στους τέσσερις άνδρες (20-25%) άνω των 40 ετών που εμφανίζουν προβλήματα στη στύση, τα οποία δεν σχετίζονται με ψυχολογικές ή ορμονικές διαταραχές, έχουν αγγειογραφικά τεκμηριωμένη υποκλινική στεφανιαία νόσο (έχουν τη νόσο χωρίς να το γνωρίζουν).
 Η συσχέτιση της στεφανιαίας νόσου με την δυσλειτουργία στην στύση ,γίνεται κατανοητή εάν  γνωρίσουμε τη φυσιολογία της. Η στύση επιτυγχάνεται όταν εισέλθει αίμα στις αρτηρίες του πέους, που με τη σειρά του διογκώνεται. Όταν υπάρχει στένωση στα αγγεία αυτά λόγω αρτηριοσκλήρυνσης ,τότε προκαλείται δυσκολία στη στύση λόγω μειωμένη ροής του αίματος στο πέος. Η αγγειοπάθεια λόγω αρτηριοσκλήρυνσης είναι μια συστηματική πάθηση ,που μπορεί να εκφράζει μια γενικότερη αγγειακή διαταραχή και προσβάλλει πρώτα τα μικρότερα αγγεία-όπως οι πεϊκές αρτηρίες και μετα τα στεφανιαία αγγεία. Έτσι μπορεί η στυτική δυσλειτουργία να είναι προάγγελος της στεφανιαίας νόσου ,η οποία μπορεί να είναι ασυμπτωματική(σιωπηλή). Επίσης πολλές φορές η στυτική δυσλειτουργία συνδυάζεται με παράγοντες κινδύνου για αρτηριοσκλήρυνση, όπως το κάπνισμα, η αρτηριακή υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, οι διαταραχές της χοληστερόλης, η έλλειψη φυσικής άσκησης και η παχυσαρκία. Όμως παρόλο που κάποιος άνδρας μπορεί να έχει κάποια από τα παραπάνω προβλήματα , θορυβείται και επισκέπτεται τον γιατρό , μόνον όταν εμφανισθεί διαταραχή στη στύση του.  Για τους λόγους αυτούς, όλοι οι άνδρες με στυτική δυσλειτουργία πρέπει να υποβάλλονται σε καρδιολογικό έλεγχο, μέτρηση της αρτηριακής πίεσης, των λιπιδίων και του σακχάρου του αίματος και, κατά την κρίση του καρδιολόγου, αυτοί που χαρακτηρίζονται από υψηλό κίνδυνο να υποβάλλονται σε επιπλέον έλεγχο, π.χ. με δοκιμασία κόπωσης για ανίχνευση πιθανής στεφανιαίας νόσου.
Η αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας είναι αποτελεσματική και αρκετά ασφαλής. Τα τελευταία χρόνια μια ομάδα φαρμάκων έχει δημιουργήσει μια μικρή επανάσταση, αφού αντιμετωπίζει το πρόβλημα σε σημαντικό βαθμό. Αναφερόμαστε στους ανταγωνιστές της φωσφοδιεστεράσης-5 και συγκεκριμένα στα φάρμακα σιλδεναφίλη (Viagra), βαρδεναφίλη (Levitra) και ταδαλαφίλη (Cialis). Εκτός από τη φαρμακευτική αγωγή, διάφορα άλλα μέτρα μπορεί να βελτιώσουν το πρόβλημα. Η διακοπή του καπνίσματος, η απώλεια βάρους, η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, του σακχαρώδους διαβήτη και της χοληστερίνης, η φυσική άσκηση και η αποφυγή ορισμένων ουσιών και φαρμάκων μπορούν να υποβοηθήσουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος της στυτικής δυσλειτουργίας. Εκεί όπου, οι συντηρητικές θεραπείες αποτυγχάνουν η τοποθέτηση πεικής πρόθεσης είναι μια από τις πλέον επιτυχημένες θεραπευτικές μεθόδους για την δυσλειτουργία της στύσης και προσφέρει μόνιμη, ριζική λύση σε πολλούς πάσχοντες άνδρες.
 Θα πρέπει, τέλος, να γίνει αντιληπτό στους γενικούς γιατρούς αλλά και στο ευρύ κοινό ότι η στυτική δυσλειτουργία, εκτός από ερωτικό πρόβλημα, μπορεί να υποκρύπτει σιωπηλή στεφανιαία νόσο και γενικότερα πρόβλημα αρτηριοσκλήρυνσης και αγγειακής λειτουργίας.
Περισσότερα στο www.ourologos.gr