Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Η ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΤΙΟ ΣΤΥΤΙΚΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ; του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Η ποδηλασία είναι ένα παράδοξο στη δημόσια υγεία (Andersen και Bovim, 1997 Ricchuti et al, 1999, Marceau et al, 2001? Sommer et al, 2001). Από τη μία πλευρά,η ποδηλασία είναι ένα δημοφιλές μέσο μεταφοράς, που ενθαρρύνεται από τους γιατρούς για τη θετικά καρδιαγγειακά οφέλη και χρησιμοποιείται για σκοπούς αναψυχής, χαλάρωσης, αεροβικής άσκησης και απώλεια βάρους. Από την άλλη πλευρά, η ποδηλασία είναι μια φυσική δραστηριότητα που σχετίζεται με σημαντική συμπίεση και ισχαιμία των δομών του περινέου (η περιοχή μεταξύ των γεννητικών οργάνων και του πρωκτού), με αποτέλεσμα σε ορισμένους άνδρες και γυναίκες να προκαλεί μόνιμη και μη αναστρέψιμη σεξουαλική δυσλειτουργία. Ο Schrader et al (2002) δημοσιεύει μια επαναστατική έρευνα για το δίλημμα του ποδηλάτου, ιππασίας και σεξουαλικής δυσλειτουργίας. Αυτή η ερευνητική εργασία μελέτησε τις συνέπειες στην σεξουαλική υγεία των μελών της μιας αστυνομικής μονάδας που χρησιμοποιεί το ποδήλατο ως καθημερινό μέσο στην εργασία τους στις Η.ΠΑ.,ένα κλασικό παράδειγμα ατόμων που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους πάνω σε σέλες ποδηλάτου που στη συνέχεια παραπονιούνται για μούδιασμα της περιοχής του περινέου. Βρέθηκε ότι όλοι οι αστυνομικοί είχαν λιγότερες νυκτερινές στύσεις από ότι οι συνάδελφοι τους μη ποδηλάτες και οι περισσότεροι από αυτούς παρουσίαζαν προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας ,ενώ κάποιοι που υπεβλήθησαν σε χειρουργική επέμβαση μικροαγγειακής αρτηριακής παράκαμψης (by-pass) είχαν αποκατάσταση της στυτικής λειτουργίας. Ακόμα σε άλλη μελέτη βρέθηκε ότι αυτοί που κάνουν ποδήλατο πάνω από 3 φορές την εβδομάδα παρουσιάζουν μεγαλύτερο ποσοστό συμπτωμάτων στη περιοχή των γεννητικών οργάνων στη πύελο και στο δέρμα των βουβωνικών περιοχών. Παλαιότερη έρευνα έχει καταδείξει αυξημένο ποσοστό στενωμάτων ουρήθρας σε επαγγελματίες αθλητές ποδηλασίας αλλά και σε χομπίστες που χρησιμοποιούν καθημερινά πολλές ώρες ποδήλατα με στενές σέλες.
Με βάση την δημοσιευμένη βιβλιογραφία και την κλινική εμπειρία, αν οι σέλες ποδηλάτου ήταν "χημικές ουσίες" και όχι "μηχανικές συσκευές," είναι πιθανό ότι θα υπήρχαν τα καθιερωμένα πρότυπα ασφαλείας. Πιο πιθανό είναι ότι θα υπήρχε απαγόρευση από τις αρμόδιες αρχές δημόσιας υγείας για την κυκλοφορία στην αγορά ποδήλατων με στενή σέλα .Είναι σαφές ότι ως αντιστάθμιστικά μέτρα θα πρέπει να υιοθετηθούν: η χρήση σέλας μεγάλης επιφάνειας αλλά και συχνά διαλλείματα κατά την χρήση του ποδηλάτου,ενώ υπάρχει ανάγκη για ένα καινοτόμο σχεδιασμό σέλας ποδηλάτου....περισσότερα www.ourologos.gr

Η ΒΟΤΟΥΛΟΝΙΚΗ ΤΟΞΙΝΗ Α ( ΜΠΟΤΟΞ ) ,ΑΣΦΑΛΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΥΡΩΝ του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Μία μορφή ακράτειας είναι η επιτακτική ακράτεια : Η ξαφνική επιθυμία να ουρήσουμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε να να κρατηθούμε, μέχρι να φθάσουμε στη τουαλέτα. Εκείνη τη στιγμή η κύστη "σφίγγεται" (συσπάται) ακούσια , η βαλβίδα( ο αυχένας της κύστης) ανοίγει και τα ούρα πετάγονται έξω Αυτό μπορεί να οφείλεται σε κάποια νευρολογική πάθηση αλλά πολλές φορές δεν βρίσκουμε αίτιο και λέγεται ιδιοπαθής υπερλειτουργική (σπαστική) κύστη. Πολλά φάρμακα κυκλοφορούν χωρίς όμως εντυπωσιακά αποτελέσματα.Το κενό στη φαρμακευτική θεραπεία έρχεται να συμπληρώσει το γνωστό μας bottox που χρησιμοποιείται στην αισθητική χειρουργική για την καταπολέμηση των .
όπως παρουσιάσθηκε το η βοτουλονική τοξίνη Α ( μπότοξ ) δοκιμάσθηκε σε 275 ασθενείς που χωρίσθηκαν σε 2 γκρούπ. Στους μισούς χορηγήθηκαν εγχύσεις μπότοξ μέσα στη κύστη ενώ στους άλλους μισούς χορηγήθηκαν εγχύσεις με φυσιολογικό ορρό (πλασέμπο). Μετά από 6 εβδομάδες πάνω από το 50% των ασθενών μου χορηγήθηκε μπότοξ ήταν εγκρατείς σε αντίθεση με αυτούς που χορηγήθηκε ως φάρμακο ο φυσιολογικός ορρός.
Αυτή ήταν η μεγαλύτερη φάσης 3 μελέτη που αφορά στην εφαρμογή του μπότοξ στην ακράτεια ούρων και σύντομα πρόκειται να πάρει την έγκριση από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) για ενδοκυστική έγχυση.
Σύμφωνα με τον κ.Μερτζιώτη "Το Botox φαίνεται να αποτελεί μία αποτελεσματική δεύτερη γραμμή θεραπείας όταν αποτύχουν μέτρα όπως η αλλαγή τρόπου ζωής , η επανεκπαίδευση της κύστεως ή η φαρμακευτική θεραπεία.....περισσότερα www.ourologos.gr

ΤΟ ΧΛΩΡΙΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΙΣΙΝΕΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΗΣ ΟΥΡΟΔΟΧΟΥ ΚΥΣΤΗΣ του Ν.Μερτζιώτη Χ.Ουρολόγου

Η χλωρίωση του νερού για την καταπολέμηση ανάπτυξης μικροβίων στις πισίνες μπορεί να αποτελέσει ισχυρό παράγοντα γονιδιακής μετάλλαξης και ως εκ τούτου ανάπτυξη καρκινογένεσης στην ουροδόχο κύστη σύμφωνα με μελέτες που έγιναν στο Ινστιτούτο Ουρογεννητικής Ογκολογίας του Νοσοκομείου John Hopkins της Βαλτιμόρης των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι όπως αναφέρει ο κ. Νικόλαος Μερτζιώτης Χειρουργός Ουρολόγος Δ/ντής Ουρολογικής Κλινικής και Πρόεδρος της Εταιρείας Προληπτικής Ιατρικής και Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης και παρουσιάσθηκε στην πρόσφατη ημερίδα που διοργανώθηκε από την Εταιρεία σε συνεργασία με τον όμιλο Υγεία , η χρήση χλωρίου σε αυξημένη συγκέντρωση στο πόσιμο νερό ,όπως επίσης όταν χρησιμοποιείται στις κολυμβητικές δεξαμενές (πισίνες) μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα που ευνοεί την εμφάνιση νεοπλασιών στο ουροποιητικό σύστημα. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όσο πιο νωρίς σε ηλικία έρθουμε σε επαφή με πισίνες που χρησιμοποιούν χλώριο ως μέσο απολύμανσης του νερού. Μάλιστα παιδιά που απο πολύ μικρή ηλικία έρχονται σε επαφή με χλωριωμένο νερό έχουν 1,6-2,0 φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο του ουροποιητικού σε μεγάλη ηλικία,όταν δηλαδή η έκθεσή τους στο χλώριο είναι μερικές δεκαετίες.Στο χλωριωμένο νερό που αναλύθηκε από δείγματα κολυμβητικών δεξαμενών βρέθηκε αυξημένη ποσότητα Ν-Νιτροζοδιμεθυλαμίνης -ανήκει στην οικογένεια των νιτροζαμινών (ουσίες που υπάρχουν και στον καπνό και έχει αποδειχθεί ότι προκαλούν καρκίνο της ουροδόχου κύστης)- έως και 500 φορές περισσότερη από το πόσιμο νερό. Σε κάποιες μελέτες που έγιναν σε δημόσιας χρήσης πισίνες σε ευρωπαϊκές χώρες όπως στην Ισπανία βρέθηκαν πάνω από 100 νιτρώδεις μεταβολίτες, πολύ πιθανόν μετά από μετατροπή του αζώτου από ανθρώπινες εκκρίσεις, όπως τα ούρα, ο ιδρώτας και από δερματικά κύτταρα. Επιπλέον η χλωρίωση του νερού ως μέθοδος έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή υποπροϊόντων όπως τα τριχλωρομεθάνια, γνωστές καρκινογόνες ουσίες οι οποίες ανιχνεύθηκαν στο αίμα και την αναπνοή κολυμβητών και μη κολυμβητών σε κλειστές πισίνες. Μάλιστα ο κ.Μερτζιώτης συμπληρώνει ότι η συγκέντρωση των νιτροζαμινών, τριχλωρομεθανίων και άλλων υποπροϊόντων είναι μεγαλύτερη στις θερμαινόμενες πισίνες, καταδεικνύοντας ότι η θερμοκρασία ευνοεί τη μετατροπή του χλωρίου σε καρκινογενετικούς παράγοντες. Αυτό καταδεικνύει έναν πιθανό μηχανισμό απορρόφησης των τριχλωρομεθανίων δια μέσω του δέρματος και των αναπνευστικών εισπνοών και από εκεί δια μέσω του αίματος στον βλεννογόνο της ουροδόχου κύστεως. Είναι εμφανές ότι η συγκέντρωση καρκινογόνων μεταβολιτών του χλωρίου μπορεί να μειωθεί με υιοθέτηση είτε μηχανικών μέσων, είτε μέσων συμπεριφοράς, όπως η εφαρμογή νέων μεθόδων οξυγόνωσης και φιλτραρίσματος του νερού, η αύξηση του κυκλοφορούντος αέρα στις κλειστές πισίνες και ο συχνός καθαρισμός με καταιονισμό ύδατος (ντους). Αυτές οι μελέτες έρχονται να υποστηρίξουν τις αιτιάσεις ακτιβιστών οικολογικών οργανώσεων για την εκτεταμένη χρήση χημικών ως μέσα απολύμανσης στο νερό, πόσιμο η μη. Είναι σημαντικό να ελέγχονται τα επίπεδα του χλωρίου είτε στο πόσιμο νερό, είτε στο νερό που χρησιμοποιείται στις πισίνες και να είναι στο ελάχιστο επιτρεπτό, εάν δεν υπάρχει η δυνατότητα απολύμανσης του νερού με άλλες μεθόδουςΟι ευεργετικές συνέπειες της κολύμβησης μπορούν να αυξηθούν μειώνοντας τους δυνητικά βλαπτικούς παράγοντες......περισσότερα www.ourologos.gr